Love, Life, and Death

Life

Sheena's POV

I let him go. I asked him to let me go. Kahit mahal ko pa sya at mahal niya rin ako, it doesn't make any sense. Masasayang lang din ang lahat. Kahit gaano ko man ipaglaban ang pagmamahal ko sa kanya, mawawalan parin ng saysay ang lahat.

Love are like leaves in a tree. You may find a leafless tree an interesting subject, but believe me, it is still lifeless. I have all the love that I needed from my parents, my family, my friends, but is that all enough? Can it save me from the peak of death?

I'm Sheena. I'm 21 years of age. I'm from a, let me say, fortunate family. Yet, I lived as simple as I can be. My dad is a succesful businessman and my mom is a government employee. I can do whatever I want. I can have whatever I want. I am partly rebelious and partly understanding. I understand that my mom and dad are doing everything they can just to give me whatever I want. But I mostly refuse their love. Siguro nasusuka na ako sa mga pag aalaga nila, pag aaruga and everything. Lagi nalang nila ako bine-baby.

But one day, I started feelling so depressed, lagi akong nagsusuka at lagi akong nagkakasakit. Akala ko normal na lagnat lang and whatsoever ang nararamdaman ko kaya hindi ko nalang sinabi sa parents ko. Pero nakita nalang nila akong nakahiga sa sahig ng kwarto ko ng walang malay. According sa mga kwento ng tita ko, mga 1 hour nadaw akong nakahilata sa sahig kaya they rushed me to the nearest hospital. After few hours, nagising nalang ako and all our family members were there. "Anong nangyari?" Wala akong alam. Hindi ko alam kung bakit ako natumba sa sahig. Tapos, pumasok nalang bigla ang doctor at lumapit sakin and started to asked me few questions. "I will ask you some questions and I need you to answer it honestly. Okay?" I said "Okay." I don't know why my mom has teary eyes. Medyo kinakalma ko pa ang sarili ko sa mga maaari kong marinig. "Kailan pa nagsimula ang depression mo at ang kadalasang mong pagsusuka?" Inisip ko kung kailan nga ba? Alam ko kase matagal na e. Hindi ko lang pinapakialaman. Umiinom nalang ako ng gamot. "Umm. Mga 2 months na po?" Then my mom asked me, "Sheena? Bakit di mo sinasabi sa amin? Bakit hindi inoopen sa amin huh?" Pinigilan naman ng doctor ang mama ko sa mga balak pa niyang itanong. "Misis, I need your full cooperation on this. She can't be..." Bakit hindi itinuloy ni doc? "Doc, hindi po ako pwede ano...?" The doctor looked at me. Hindi ko maintindihan ang mga nangyayari. "Sheena, right? Inuunti-unti ko ang mga pangyayari para mas malaman natin ang kondisyon mo." Dahil eager na akong malaman ang lahat, pinilit ko na si Doc na sabihin, lahat-lahat! "No doc. Inuunti-unti niyo kase ayaw niyong ma-shock ako? Sabihin niyo na doc. Sabihin nyo na lahat! Please? Ayoko na nang tatanungin niyo pa ako." Then the doctor asked for the permission of my parents para masabi na niya lahat. Hindi ko man alam kung ano ang mga maririnig ko, handa parin akong marinig lahat ng iyon. "You have Terminal Cancer Disease."

 It feels like the world stops after I heard those words. It never sounded familiar pero with cancer in the middle seems to be a very serious disease. Umiyak nalang ako. Matapang ako pero I feel so weak right at that moment. Hindi ko alam ang gagawin ko. "Mamamatay na po ba ako? Is there any solution?" Mukhang nalungkot si Doc sa mga tinanong ko. Umiyak nadin ang mommy at daddy ko at ang iba ko pang family, hindi ko alam kung anong nagawa ko para magkaron ng sakit na ganito. "Unfortunately, mostly terminally ill patients die after a years of diagnosis. Yes, you will feel that you're body is normal kasi the disease shows familiar symptoms. Yet, you will feel weaker and weaker every day. You had this disease, probably, when you were 5. But the symptoms are just showing mostly at this time because..." I can't even keep a single word in my mind. I don't know why I have to be this way? "Doc, because in a year now, I might be dead?" And they all cried. I'm making myself strong at this very moment, pero parang konti nalang, bibigay nadin ako. "Yes. in 1 year, makakaramdam ka pa ng iba't-ibang sakit. Sheena, I want you to live your life normally just like how other 21 year old lady live. Kung magkukulong kalang sa kwarto o sa ospital, mas iiksi ang buhay mo." Hindi parin nagsi-sink in. Bakit ngayon? Bakit ako?

After one week, I asked my mom and dad to let me be free. I resigned from my current job and applied to my Aunt's office para daw at least, may makakakita sakin relative if ever atakihin ako. But before I go to my new office, nagpunta muna ako sa baywalk. Gusto kong i-appreciate ang ganda ng gawa ni Lord. Then, nakita ko ang mga batang kalye na namamalimos at nangunguha ng mga pagkain sa basurahan. I thought I never deserve this life. Pero sila, they were fighting for their life and praying that they could have the life I have. Umiyak nalang ako habang naiisip kong maaaring sa mga oras na ito, mamamatay na ako. Then I heared a shutter. Lumingon ako and I saw a guy wearing gray shirt and black pants. Tiningnan ko siya ng matagal. Parang lalapit na sana siya sakin pero bigla nalang siyang umalis. He might be late for work. Nagpunta nadin ako sa office ni Tita pero umalis nadin ako agad dahil nag-rest muna ako.

Iniisip ko kung worth it pa ba ang mga gagawin kong bagay sa loob ng isang taon kung in the end, mawawala din naman ako? I want rest. I want my final rest. Pero something inside me is saying that I need to fight for my life. So I did. The next day, pumasok ako ng maaga. Pagpasok ko sa office, sabi ni Tita magrest daw muna ako. Upo lang daw muna ako sa table ko at mag-intay lang daw ako ng signal niya. Shocks! I never applied for this job. Writer ako sa past work ko. Pero I had to give up all of that dahil hindi makakabuti sakin ang graveyard shift. Pero mas gugustuhin ko na yon kesa sumweldo ako ng nakatunganga lang sa office. Nainis ako kay Tita kaya lumabas ako ng office. "Sheena, I'm sorry for saying that. Please. I'm just trying to help you." Help me? Please! "No Tita. You're not helping. Please? Gusto ko lang maging normal ang buhay ko." Umalis ako sa harapan ni Tita with tears in my eyes. Alam kong hindi makakabuti sa akin ang maging malungkot pero sa araw-araw na tinatrato nila akong may sakit ay mas lalo akong naiinis at nadidisapppoint sa buhay ko.

Dare-daretso akong lumakad palabas ng building ng biglang, "aahhhhhh!" May nakabunggo sakin at dahil sa hina ng katawan ko, bumagsak kaagad ako. But waith, siya yung guy na nakita ko sa baywalk. Pero hindi ko na siya kinausap ng matagal at dahil itinayo niya ako sinabi ko nalang, "Thank you." 

Pagbalik ko sa office, andun siya. Katabi pa ng table ko ang table niya. Lumapit siya sakin, "Sheena, okay ka na ba?" No! Please No! Don't even care about me! Naaallergy na ako sa care! "I'm not asking you to care for me so please don't ask me." Nabadtrip ako. Like yeah, sobrang badtrip! Bakit kailangan lahat ng tao sa paligid ko ituturing akong bata? Bakit ba ganon ang buhay? After work, nagpunta nalang ako sa baywalk at sumigaw...."Badtriiiiip!" Pero, an unusual moment happened. May kasabay akong sumigaw ng badtrip. Lumingon ako, nakita ko si tablemate. Medyo nakonsensya ako sa ginawa niya kaya lumapit ako sa kanya. "Sorry kanina huh? Ano lang kase e...ummm" Patuloy na tumutulo ang mga luha sa mga ko. Hindi ko na alam pigilan pa ang mga luhang ito. Pakiramdam ko, isang word pa hahagulgol na ako. Pero lalo akong lumapit sa kanya, "Ang hirap kase. Alam mo ba yon? Gusto ko lang mabuhay ng normal bakit hindi pa nila maibigay sa akin? Ayoko naaaa!" Hindi ko alam bakit kailangan akong magpaka baliw ng ganon sa harap ng lalaking hindi ko naman kilala. Naging komportable kase akong sabihin yun sa kanya sa hindi ko pa nalalamang dahilan. Tapos bigla nalang niya akong niyakap, "Wag. Please Wag. Wag mong hayaang masira ang buhay mo. Andito lang ako. Sasamahan kitang mabuhay ng normal?" Takot. Takot ang nararamdaman ko sa mga sandaling yakap-yakap niya ako. Natatakot akong bigyan ng malisya ang mga bagay bagay na ito at mauwi lang sa wala. Kaya lumayo ako sa kanya. "Sorry, hindi ko na alam...umm. Sige Aalis nadin ako. Ummm?" Hindi ko pa alam ang pangalan niya e. Sana nagets niya yung tanong ko. "Keith. It's Keith" Tapos umalis na ako agad-agad then I looked back and said, "Sige Keith. I'll see you around!" 

As time pass by, naging okay ang lahat sa amin ni Keith. I may not know if what I'm feeling is love, all I know was when I'm with him, I feel stronger and better and happier. Pakiramdam ko siya ang gamot sa sakit ko. Sabay na kami nagla-lunch. Sabay na napunta sa baywalk. Sabay na nauwi. At madalas nagtatawanan. Sabi sakin ng officemates ko, ngayon lang daw naging ganon si Keith. Natuwa naman ako. Ang saya niyang kasama. Nalilimutan kong malapit na akong mamatay. Nalilimutan kong may sakit ako.

Halos 8 months nadin pala ang nakakalipas. 8 months ko nadin kilala si Keith. Pero hindi ako nakakaramdam ng anuman sakit. Regular naman akong napunta sa doktor at sinasabi nga ni Doc na I don't look like I'm dying. So, kinuwento ko sa kanya kung bakit ganon nalang ako kasaya. "I'm so happy for you Sheena. Pero alam mo naman di ba? 2 months nalang ang binibilang natin oras. At kailangan na kitang..." Hindi ko na pinatapos si Doc ng paguusap niya dahil alam ko na kung saan hahantong toh.  Bakit kailangan ngayon ko pa makilala si Keith? Bakit kailangan mahalin ko pa siya? Dahil 2 months nalang, kailangan ko nang tumira sa hospital.

I knew that this day will happen. Nagpasa na ako ng resignation letter due until tomorrow. Matamlay ako ngayon araw na ito. Iniisip ko palang na sooner or later iiwan ko na si Keith, nasasaktan na ako. Itataboy ko na siya ngayon. Kailangan hindi ko siya pansinin pero nagpupumilit sya. "Sheena, lunch na tayo?" Wala akong ganang kumain, kunware, kaya umiling nalang ako para sabihin ayokong mag-lunch. As soon as they get to the canteen, umalis nadin ako at nagpunta sa aking happy place, ang baywalk. Pinag-iisipan ko kung sasabihin ko ba kay Keith na mahal na mahal ko siya. Pero hindi dapat, kailangan i-letgo niya ako.

As usual, nahanap ako ni Keith. "Anong nangyare sa'yo? Sabi ko na nga ba dito kita makikita e." I must ignore him. I must! "Bakit mo ba ako hinahanap?" Pinipilit kong wag tumingin sa mga mata niya. "May sasabihin ako sayo..." Pakiramdam ko alam ko na ang sasabihin niya. I must show him that whatever he says, I don't care. Pero.."Sheena, hindi ko na hahabaan huh? Mahal kita." Bakit? Gusto kong itanong nang paulit-ulit yan sa sarili ko? Bakit kailangan mahal din niya ako? "Keith, hindi pwede." Those are the only words I can say to him. Hindi ko kayang sabihin sa kanya ang lahat. Nakita kong nasasaktan na siya ngayon palang, "Bakit?" Tinanong niya ako with tears in his eyes. Sheena, paki-explain naman sakin oh. Hindi ko maintindihan e. Masaya naman tayo di ba?" That's the point Keith. Masiyado akong masaya sa'yo kaya I have to let you go. "Oo. Masaya ako kapag kasama kita. Hindi ko rin maintidihan ang nararamdaman ko. Pero hindi pwede. Hindi talaga pwede. Maiintidihan mo din ang lahat soon." Pero he is so eager to know what's going on. He even asked me kung may asawa nadaw ba ako? May boyfriend or may anak na. That made me laugh a bit. Then I saw him crying. His eyes are like begging me to stop now. Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang mga mukha niya, "Hindi ka dapat umiiyak. Please find someone better than me. Please let me go." I'm trying to put all things with him in a nice way. Ayokong itaboy siya sa paraang mas masasaktan siya. Pero ganun nalang niya ako kamahal para mahirapan syang paniwalaan ang lahat. "I'm so sorry. I wish I could tell you everything. But I can't. I want you to be happy. I want you to move on with your life." Then there he goes, he grabbed my arms and held it so tight, "Sheena, mahal na mahal kita. I won't let you go. Why don't you tell me everything?" Gusto ko sanang idaan ito lahat sa maayos na usapan. Pero mukhang titigil ang si Keith kapag sinabi kong tama na. "Pwede ba Keith? I'm trying! Kalimutan mo na ako. Hindi kita mahal. Walang tayo. Wag ka nang umasa!" Masakit man sabihin ang mga salitang iyon, kailangan ko talagang sabihin dahil pag hindi, hindi matatapos ang usapang ito.

Lumayo na ako sa kanya. Inaantay kong habulin niya ako pero maka ilang minuto na ang nakalipas, wala parin Keith ang humahawak sa kamay ko para pigilan ako. Lumingon ako to see if he's walking to me, pero I just saw him standing there at nakatungo pa. All I could remember was a bright light shine upon me at nahimatay nalang ako. Narinig ko pa ang mga taong nagkakagulo dahil sa pagbagsak ko then I hear a familiar voice, it was Keith's. "Sheena! Sheena! Sheena!" 

I love Keith and I have to let go my love and fight for my life. :( I always knew that they were inseperable pero this time, I have to let them apart. Alam kong maaaring maging mas masaya ang last days ko dahil sa kanya, pero ayoko lang na itapon sa kanya ang mga ala-alang alam kong mawawala nalang bigla. I'm Sheena, and whatever it takes, I will fight for LIFE. Dahil nais ko pang mabuhay pa para kay Keith. But if loving him will just hurt him in the future, I had to let him go and choose to live my life even though anytime, I might lose it.

Love, Life, and Death

Love

Keith Point of View (POV)

For so many years, I never believed in falling in love, sparks, and mutual understanding. I never had relationship and never did I planned to have one. I'm Keith. I'm 23 years old and I'm a single, loveless, and workaholic photojournalist. Siguro kaya ako bitter sa mga love stories dahil sa mga naranasan ko sa buhay. Kumabit sa ibang babae ang Daddy ko nung 13 years old palang ako and my mom suffered from cancer for 4 years and died when I was 20. Solo lang naman akong anak kaya I learned to live on my own. I didn't finished my college degree and decided to pursue my mom's dream, to be a succesful photojournalist. Since then, pinaniwala ko na ang sarili ko na True Love don't exist. So why would I want it?

Everyday was just normal. Napunta ako sa office, napunta ako sa area kung saan may balita, at minsan, freelance fashion photographer din ako. Usual lang sa buhay ng isang mangunguha ng litrato ang buhay ko. Walang gimik. Walang barkada. Walang lovelife. Akala ko okay na lahat. Pero naramdam ko din naman na may kulang sa akin. Para mag-isip isip, nagpunta ako sa baywalk. Nag-muni muni lang at nagkukuha ng litrato. May nakita akong babae. Tama lang ang distansya niya sa akin, naiyak siya at parang nasasaktan. I took a photo of her then she looked at me with her teary eyes. I can't explain what I feel. Nasasaktan ako sa nakikita ko. I had a drop of courage pero tumagal lang yung ng milliseconds kaya umalis nalang din ako at nagpunta sa trabaho.

"Pre, kilala mo na ba yung bagong employee?" bigla akong kinuhit ng officemate ko. Medyo chickboy kasi siya. Pwede sa chick, pwede sa boy! Kaya kung may bagong empleyado, updated siya. Oo, hindi naman masamang alamin kung sino ang mga bago sa company, pero what for? HAHA. Suplado ako e. "Oh? Sino naman yon? For sure girlfriend mo na siya next week." Habang nakatutok ako sa mga ineedit kong mga photo. Bigla ko na naman nakita ang pinakapaborito kong litrato. Ang kuha ng isang babae naiyak sa baywalk kaninang sunrise. Ewan ko bakit favorite ko ito. Siguro dahil maganda ang babae? At tsaka I can feel na may mabigat siyang dinala pero I never grabbed the chance to talk to her kase, what for nga naman? AHAHA. "Pre! Yan yung bagong empleyado ah? Kilala mo na pala e! Bilis mo huh?" What? Siya toh? Imposible! Pero...ano naman kung siya toh? "Hmmm. Talaga? Anu naman?" Kunwari wala akong pakialam na siya ang bagong employee pero sa loob loob ko, gusto ko din siyang makita...ulit. "Sus! Pare! Pasuplado ka pa jan! Iiskoran ko na Keith huh? Nakakainis ka kase e! Lahat nalang ng crush ko sa'yo nagkakagusto pero hindi mo naman pinapansin! Akin yon huh?" Edi kanya! Lagi naman sakin sinasabi ni Aldrin yan pero wala naman akong pakialam. Pero bakit this time parang gusto ko siyang pigilan? Siguro dahil nakita ko nang umiyak yung babae so I therefore conclude na brokenhearted pa siya? Is this what you call caring?

The whole day, hindi ko naman siya nakita. Though hindi ko naman talaga siya hinahap dahil marami nadin ako ginawa. Pero, I keep asking myself, bakit kailangan makita ko siya sa baywalk? I really want to know why she's crying that morning. I'm curious. At aaminin ko, this was the first time that I ever lay my eyes on a girl.

The next morning, nagpunta ulit ako sa baywalk praying na sana andun siya ulit. But unfortunately, wala siya. Pumasok nalang ako nang biglang, "Awww!" Hala! May nabunggo ako. Napatumba pa siya. "Miss, okay ka lang? Sorry po miss, hindi po kita nakita." Tinulungan ko naman siyang makatayo. Bigla  naman lumapit si Maam Lucile na boss ko. "Sheena, are you okay? What happened? Nasaktan ka ba?" Tapos tinanggal nung babae ang pagkakakapit sa kanya ni Maam. Wow! Guts! "Tita, enough. I'm okay." Then she looked at me. Napaka amo ng mukha at mata niya. "Thank you." At umalis na siya. Out of confusion, tinanong ko si Maam, "Maam, are you related to her?" Then Maam Lucile took me the someplace and sit, "Upo muna tayo... Yes. Pamangkin ko siya. And, she's special, to me. Keith, I trust you. Ayaw kasi niyang papakialam ko siya. Pwede bang bantayan mo siya, nang hindi niya alam?" Kahit hindi ko din alam kung anong dahilan, pumayag nalang ako kay maam kasi siguro importante yun.

Pumasok na ako sa office at nakita ko si Sheena sa tabi ng table ko. "Sheena, okay ka na ba?" Tapos bigla siyang tumayo at lumapit sakin, "I'm not asking you to care for me so please don't ask me!" Natulala nalang ako bigla. Nagtinginan silang lahat sakin. Tatayo ba sana ako para kausapin din siya at pagsabihan for showing that attitude pero pinigilan ako ni Aldrin. "Pre, relax. Badtrip daw siya. Nagtext sakin. HAHAHA" 

Kung badtrip siya bakit niya ako dinadamay? Badtrip ah! Nabad-vibes na ako buong araw. Syempre. Bago ako magpunta sa condo, daan muna akong baywalk. Medyo nakakabadtip eh. Mahilig din ako sumigaw sa baywalk. At gusto kong ilabas ang sama ng loob ko ngayon. Wala pang babae ang nang ganon sakin, siya palang! "Badtripppppp!" Sumigaw ako ng malakas na malakas. Wala akong pake sa mga nasa paligid ko. Pero teka? May kasabay akong sumigaw. Napalingon ako, si Sheena! "Sheena..." Bigla siyang lumapit sakin. Nakita ko na naman ang mga malungkot at luhaan niyang mata. "Sorry kanina...ano lang kase e...ummm..." Tapos humagulgol na siya. Nako! Hindi ako marunong mag comfort. Hindi ko alam ang gagawin ko. Mukhang pag tinuloy pa niya ang sasabihin niya, lalo lang siyang maiiyak e. Paano ba ito? Tapos lumapit pa siya lalo sakin, "Ang hirap kase. Alam mo ba yon? Gusto ko lang naman mabuhay ng normal? Bakit hindi parin nila maibigay yon? Ayoko naaaa!" Parang nagbabadya siyang magpakamatay! Hala! Napayakap nalang ako sa kanya ng mahigpit at nasabi ko nalang, "Please. Wag. Wag mong hayaang masira ang buhay mo. Andito lang ako. Sige. Sasamahan kitang mabuhay ng normal." Ako ba ito? Tama ba ang mga salitang nasambit ko? Kasi bigla nalang siyang napalayo sakin "Sorry. Hindi ko na alam...umm. Sige. Alis na ako..umm?" I know she's asking for my name. "Umm. Keith. It's Keith." Tapos lumakad na siya palayo. "Umm. Sige Keith. I'll see you around." What is this? What is really is this?

Lumipas ang mga panahon, naging magkaibigan din kami ni Sheena. Siya ang unang officemate ko na sinamahan ko sa lunch at hinatid ko sa LRT. Siya din ang unang babae niyaya kong mag emote sa baywalk kahit pareho naman talaga namin hobby yun. There's something really special about Sheena na, siguro, nagustuhan ko. Nung una takot ako. Natatakot akong lunukin ang mga pinaniwalaan ko bago mamatay si Mommy. Pero I never knew na darating na ako sa point na ganito, in love na nga ata ako. Iba kasing klaseng babae si Sheena. Simple lang siya. Hindi nga siya nagmemake up kasi sabi niya allergic daw siya. Palatawa lang siya at alam kong kahit korny mga jokes ko, tinatawanan padin niya. Napaka-humble niya. Ang sweet at ang charming pa. Medyo may pagka mataray nga lang. Pero hindi ko na pinansin yun kasi one thing I'm sure, masaya ako pag kasama ko siya. I never felt this way before. Hindi ko alam kung kelan ba ako nagsimulang maramdaman toh sa kanya at hindi ko din alam ang rason. Ngayon, I think I must believe in true love. It really does exist. Pero, how can I be sure na mahal niya rin ako?

Matagal kong pinag-isipan toh. Kailangan ko na talagang aminin kay Sheena ang nararamdaman ko. "Sheena, lunch na tayo?" Inaya ko na siyang kumain pero parang wala siyang gana. "Sige Keith. Ikaw nalang muna. Dito lang ako." Nag-aalala ako sa kanya. Parang may problema na naman siya. Bakit ganon? Iniiwasan ba niya ako? "Sure ka ba? Sige. Bilan nalang kita ng pagkain." Nakatungo lang siya sa table niya at parang walang pakialam sa mundo. Umiling nalang siya na sign na wag ko nalang daw siya ibili ng lunch. Nagmadali akong kumain ng lunch para kausapin si Sheena, pero pagbalik ko sa office, wala na siya. "Pre, asan si Sheena?" Tinanong ko si Aldrin. Malamang alam nito yun. Crush na crush niya yun e! "Ah. Pre, umales! Nagtext saken." Asan naman kaya yung babaeng yun? Nahihirapan na akong huminga. Pakiramdam ko hindi ko na kakayanin kapag may nangyaring masama kay Sheena. Pinalipas ko nalang ang buong hapon dahil kailangan ko rin tapusin ang trabaho ko. Parang alam ko na kase kung saan siya pumunta. Siguro problemado na naman yun. After office hours, nagpunta agad ako sa baywalk para hanapin siya. Tama nga ako. Andun siya. Hindi na ako nagdalawang isip na lapitan siya. "Huy. Anong nangyari sa'yo? Sabi ko na nga ba dito kita makikita e." Tiningnan niya na naman ako. "Bakit mo ako hinahanap?" Bakit nga ba? Hala! "May sasabihin kase ako sa'yo." Tumungo nalang siya. Parang hindi siya interesado sa mga sasabihin ko. "Ummm. Sheena...hindi ko na hahabaan huh?... MAHAL KITA." Napalayo siya ng bahagya sa akin. "Keith. Hindi pwede...." Huh? Anong male? Okay kame di ba? Masaya siya? Masaya ako? Ito na ba yung sinasabi nilang heartache? Ang sakit kase. "Bakit?" Ayokong umiyak. Hindi ako iiyak. Pero ito palang ang unang pagkakataon na magmahal ako ganito pa. Lanjo naman oh! "Pwede mo bang iexplain sakin Sheena? Di ko maintindihan e. Masaya naman tayo di ba?" Tiningnan niya ako sa mga mata ko. May gusto siyang ipanintindi sakin pero hindi ko maintindihan. "Keith, oo. Masaya ako kapag kasama kita. Hindi ko rin maintindihan ang nararamdaman ko. Pero hindi pwede. Hindi talaga tayo pwede. Sorry If I gave you something to hope for pero talagang hindi pwede. Hindi ko rin pwedeng sabihin sayo kasi masasaktan ka lang lalo." Siguro may boyfriend na siya. O kaya may asawa na? Pero bakit kailangan mangyari pa sa amin toh? "May boyfriend ka ba? May asawa ka na? Or anak?" Napatawa naman siya ng konti.."Keith, wala! Dalaga ako. At wala akong boyfriend. Maiintidihan mo din ang lahat Keith. Soon..." Ano toh? Teleserye? Abangan bukas? Kaya ko ba siyang intidihin? "Pero... pwede bang mahalin kita?" Ewan ko. As I say those words, naluluha ako. Hinawakan niya ang mukha ko ang pinahid ang mga luha ko. "Hindi ka dapat umiiyak. Gustong kong maging masaya ka. You must find someone better than me. Please let me go." Hindi pwede Sheena! Ikaw yung mahal ko! Bakit kailangan mo akong ipagtabuyan in a nice way? "Sheena. Hindi ko kasi maintidihan lahat ng toh. Pwede bang bukas na tayo mag-usap. Ang sakit e." Tumayo siya na parang nagbabadyang umalis na, "I'm so sorry. I wish I could tell you everything. But I can't. I want you to be happy. I want you to move on with your life." Pero bakit pakiramdam ko, nung simulang makilala ko siya, saka lang nag move on ang buhay ko? Hinawakan ko ng mahigpit ang braso niya."Sheena, mahal na mahal kita. I won't let you go. Why don't you tell me everything?" Tinapon naman niya sa ere ang kamay ko..."Pwede ba Keith. I'm trying! Kalimutan mo na ako! Hindi kita mahal okay? Please? Walang tayo. Wag ka nang umasa!" At tumakbo siya palayo sa akin. Susundan ko siya pero my subconscious mind tells me not to. Inaantay ko siyang lumingon pero malayo na siya, hindi parin siya lumilingon, Dahil hindi ako naniniwalang hindi niya ako mahal, nasabi ko nalang"Kapag lumingon siya, kahit isang beses lang, susundan ko siya." Pero hindi siya lumilingon, napaluha nalang ako at napapikit. Pero pag-mulat ko, wala na si Sheena. Para bang panaginip lang ang lahat.

Suddenly, nakita kong nagkakagulo ang mga tao sa huling lugar na natanaw ko siya. Anong meron? May narinig nalang ako, "Yung babae! Bumagsak!" Babae? Baka si Sheena yon! Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa! Pumunta na ako sa nagkakatumpol-tumpol na tao at nakita ko nga si Sheena na nakahiga sa semento. "Sheena! Sheena! Sheena!!!!" 

I rushed her to the hospital. Habang nasa ambulansya kami at hawak-hawak ko ang mga kamay niya, pinagdesisyunan kong kahit anong mangyari, ipaglalaban ko ang pagmamahal ko sa kanya. Kahit ilang beses pa niya akong itaboy. Kahit ilang beses pa niya akong saktan. I'm Keith, and whatever it takes, I will fight for LOVE. And I will never ever let her go.

The MU Zone (One Shot)

"If you think that I can't accept you being in love with someone else, you're wrong. Wala akong magagawa kundi ang hayaan ka. Di kita papalayain dahil kahit kailan naman, hindi ka naging akin."

This is just a usual love story. Boy befriend the girl, girl falls in love, boy says they're just friends. Girl will cry. End of story. Pero gusto ko padin i-share ang kwentong ito.

I'm Saira. I'm 23 and I'm single since the day I existed in this world. I never cared if everyone around me is into a serious relationship. And actually, mostly of my friends come to me and ask me for an advice. "Hello? Single since birth here?" Yet, they still find my advises helpful. Hmmm. Siguro pag nagka-boyfriend na ako, maayos na ang magiging relationship ko with that guy. Ang galing ko daw mag-advice e.

When I was 17, sinabi ko sa sarili ko na hindi ako magboboyfriend hangga't hindi ako tapos ng pag-aaral. But when I was 19, I met Justin.

Third Year college na ako nun. Aaminin ko. Justin is simple. Hindi gustuhin. Hindi mala-prince charming ang dating. At sa sampung babae na makakasalubong niya, himala na ang isang papansin sa kanya. HAHA. Joke lang. May mga nagkaka crush din naman sa kanya. siya yung sa unang tingin,gwapo. Pero pag tumagal, simple nalang. Hindi siya katulad ng pinapangarap kong Korean Actor na si Lee Min Ho. Hahaha. Pero masaya ako na nakilala ko siya.

One day, I was sitting and reading a book at our university library. Then a guy asked me, "Miss, may naka-upo po ba dito." Awkward. Like so awkward. Baket? Kasi ako lang ang tao sa library that time pero dun pa siya pepwesto. "Ako." Sabi ko sa kanya with a mataray tone. "Umm. What I mean was here? Dito po." Sabay turo sa bangko na one bangko away from me. Uh yes. Okay. Medyo fool ako. "Umm. Haha. Wala. As you can see, tayo lang ang nagfifeeling na matalino this time sa library. So go, upo ka lang jan kuya." Tapos napatawa si Kuya at naupo. Few minutes later, umusap siya "Umm. Miss, Justin nga po pala." And he offered me a hand shake. I looked at his hands, looked at him, grab his hands and said, "Saira." Awkward. Kaya nagbasa nalang ulit ako. Then, "I like your personality. Napaka-interesting." Huh? So sa lagay na yun interesting pa talaga ang personality ko. Waaaa. This is unusual. Mejo off kasi ako sa mga boys na di ko kilala talaga. Ayoko kasi ng feeling close, feeling friendly, at feeling presko. Pero he seems interesting din. "Huh? Interesting pa yun e natarayan nga ata kita." While looking at his face, mejo napatulala ako. Hala! "Saira, okay ka lang?" Tapos, naging matino na ako. "Uh, yeah. Okay lang ako. Ummm. Una na ako. Gabi nadin kasi. Sige, bye!" Lumabas na ako ng library then I noticed na may sumusunod saken? "Huy? Bakit mo ako sinusundan?" Hala! Magnanakaw ata toh or something. "Ummm. Napansin ko kasing wala kang kasama or kasabay man lang pauwi, hatid na kita. Kahit hanggang sakayan lang."  And he gave me that sweet smile that I would never forget. "Wag na. Okay lang ako." Pero makulit siya "Sige. Pauwi nadin naman ako. Sabay na ako." Makulet! "Sige na nga." 

Hindi ko akalain na simula nang araw na yon, magbabago na ang buhay ko. I mean ang routine na nakasanayan ko na. When I got home, nag-fb ako. I checked my messages notification and then, friend requests. What? May friend request? Tapos mutual friend pa namin ang nag-iisang crush kong si Bernard. Hmm. Lemmee see. Then I realized na Justin ang name ng nag-add sakin? Justin? Ah! Justin! That guy I met few hours ago. Wow huh? Agad nahanap. So, mga 1 minute kong pinag-isipan kung ico-confirm ko ba ang request niya but in the end, Yes, kinonfirm ko nga. HAHA. Nag-message siya bigla. "Wow! Thank you sa pag-confirm Saira. It was really nice meeting you." Magrerelpy ba ako? Hmmm. Wag na... Tapos nag-message ulit siya, "Pwede bang makuha number mo?" *kroo-kroo* "Umm. Sige. Sana magkita ulit tayo. Goodnight!" Ummm. Kunware nakatulog na ako naiwan kong bukas ng fb ko or kaya umalis ako so late ko na nabasa. Nag type ako. "Hi Justin. Salamat sa pag-add" *backspaceeee*, type again. "Hi Justin. Here's my number..0926--" *backspaceeee* Hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko alam ang gagawin. Hanggang nakatulog na ako. Wala na. Nakatulog na ako.

Kinabukasan. "Uy. Saira." Waaaaa. Si Justin! "Uy. Justin." Uy! hahaha. "Naka-online ka kagabi di ba? Nabasa mo ba message ko?" Inside my head, iniisip ko kung ano ang sasabihin ko. Hinde? Kasi Tulog na ako nun? Eh kaso kinonfirm ko ang request niya. Hinde? Kasi umalis ako after I confirm his request? Waaaa. Amaylayer! Hindi ito karapat-dapat. "Ummm. Di ako nakareply e. Di ko alam sasabihin ko. :D" Truth, nothing but the truth. "Bakit naman?" Bakit nga ba Saira? Kasi nahihiya ako? Kasi natatakot ako? "Eh kasi... ummm. Inaantok na ako! *smiles*" Siguro naman naniwala na siya dun. Wooo! Sana! "Ah. ganun ba. Ah sige, so, can I get your number?" Hala! Ibibigay ko ba? Bakit ko ibibigay? Eh ang nagtetext lang ata sakin ay yung Nanay ko kapag pinapauwi na ako. O kaya yung mga classmate ko na maya't-maya nag-ggm. Anong pag-uusapan namin sa text? Bakit ganito? "Umm. don't worry. Nag-shift kasi sa course niyo. Ilang beses nadin kita nakita kase ka-section kita. Di mo lang ako napapansin kasi nasa unahan ka lagi. Matalino ka siguro. Kukunin ko lang number mo, since classmate kita. Okay lang ba?"  sabi ko nalang. "Sige." Ahhh. Eh classmate ko naman pala ang mokong e! "Ano? Sabay na tayo pumunta sa room?" He asked me while looking directly into my eyes. Wow! He's..."Sige" Hala. Na-hypnotized agad ako dun? Hahaha.

"Saira, si Justin toh. Paki-save nalang ng number ko. Salamat! :) Sana maging close tayo para may kaibigan na agad ako sa class." Saktong pagdating namin sa room, tumunog ang cellphone ko at ito ang nabasa ko. Nako naman! Di ko ugali ang gumamit ng cellphone sa loob ng classroom. Tapos nag-misscall pa siya. Buti nalang wala pa ang instructor namin. Tapos tumingin siya sakin. Ngumiti. I smiled back. Sabay tingin sa cellphone ko. "Huy. Reply naman jan. :D" Tiningnan ko ulit siya. Tumingin din naman siya. Pasigaw na bulong kong sinabi, "Wala akong load! Tsaka nalang!" After 5 minutes "You just received 50 worth of load from 0927 blah blah blah." Hala. Sinendan niya ako ng load? Mayamanin! "Oh ayan. May load ka na. Unli na, reply na! hahaha" 

Masiyado siguro mabilis ang mga pangyayari. Masiyado din naging mabilis ang namuong pagkakaibigan namin. halos sa isang araw, hindi pwedeng hindi kami magkakasama. Kami na nga ata ang laging magkasama. Kumain man, mag-gawanng projects, magpunta sa paprintan, sa paxeroxan, sa pagpapasa ng requirements at kung ano-ano pa. Marami narin ang nagtanong kung, "kami ba?" Pero ewan ko. Ganito na ba yung matatawag ng "Relationship?" Since I never experienced having a relationship, hindi ko alam kung paano yung nagsisimula. Di ko din alam kung paano ba malalaman kung nanliligaw na ba ang lalaki. Napaka-inosente ko talaga. Pero ito. Go with the flow lang ako. Masaya naman ako, at siya. Masaya kami sa kung anong meron kami kahit di ko maintindihan.

Pero siguro nga, hindi mo ito matatawag na ordinaryong friendship lang. Kasi, aaminin ko, kinikilig ako. At everytime na kasama ko siya, ibang yung sayang nararamdaman ko. Para bka akong naiinlove na. Pero alam kong hindi dapat. Pero, di rin akalain na darating narin yung araw na kinakatakutan ko, ang araw na inamin ko na sa sarili kong mahal ko na siya.

"Justin, okay lang tayo di ba?" Nakaupo kami sa isang sulok ng library malapit sa may aircon. "Oo naman. bakit?" Bakit ko nga ba kasi tinanong ang tanong na ito. Ang hirap. Gusto ko nang sabihin sa kanya yung nararadaman ko pero gusto ko din malaman muna ang nararamdaman niya. "Wala lang. Iba kasi yung setting natin. Kung...kung ikukumpara mo sa ibang magkaibigan, di ba?" Tapos direstso lang siya ng pagbabasa. "Justin" Narinig kaya niya yon? Oh wala lang talaga siyang pakialam? "Ummm. Oo. Siguro. Sobrang close kasi natin. Parang tayo na nga eh." OMY! OMY! The word! Teka!!!! "Parang tayo?" Kunware hindi ko alam. Kunware manhid ako. Pero in reality, nagti-twinkle-twinkle yung mata kong nakatingin sa kanya habang nag-iintay ng sagot niya. "Oo. Parang tayo. Kasi gusto kita, gusto mo ba ako?" Oh Noh! Saira! Wag mong ibibigay ang magic word! Nakareserve yan kay Mr. Right! "Ummm. Di ko alam." Ngumiti lang siya sakin. Parang feeling ko ramdam na niya na may gusto ako sa kanya. "Masaya naman tayo ng ganito. Let's stay this way." Okay. Kung ano man yung this na yon. Sige lang.

Hinayaan ko nalang ang mga bagay na mangyari. Naging masaya din ako kasi parang 'kami' nga. Sinusundo at hinahatid niya ako sa bahay. Nagdedate kami paminsan-minsan. May holding hands. Pero hindi clear ang relationship. Minsan naguguluhan na talaga ako. Ayoko na. Ayoko nang lumayo sa kanya. Pero gusto ko nang alisan ang kung anong meron kame.

Isang araw, nakita ko nalang siyang naiyak sa may bench palabas ng building namin. "Uy. bakit ka umiiyak." Niyakap nalang niya ako. Hinayaan ko lang matigil ang iyak niya hanggang tanungin ko siya ulit, "Bakit ka umiiyak?" Tiningnan niya ako sa mga mata ko at sinabing, "Mahal na mahal ko padin siya. May boyfriend na siya. At hindi ko alam ko alam ang gagawin ko. I want her. I love her." Napatula nalang ako. Hindi ko alam ang magiging reaksyon ko. Magagalit ba ako? Magseselos? Maiinis? Tapos he said, "Saira, can you stay by my side?" O..."Huh? Ano ka ba? We're FRIENDS! I'm always here for you." Shunga. Tapang-tapangan kong sinabi na okay lang sakin ang lahat. Na kaya kong pakinggan ang lahat ng sasabihin niya tungkol sa babaeng yon. "Sino ba yon?" At ayon. Nagkwento na siya at napag-alaman kong yun pala ang ex niyang mahal padin niya. Masaket. Oo. Pero ano bang magagawa ko, eh ano lang ako. Oo. Kung ano man yon.

Dahil sa nangyari, I felt distant. Feeling ko inagawan ako ng choco butternut. Pero kung papipiliin man ako between him or 2 dozens choco butternut, siya ang pipiliin ko. Mas masaya ako sa piling niya. Hindi ko din naman maiwasan umiyak ng umiyak ng umiyak ng hindi niya alam. Sa tuwing tatawag siya at sasabihin niyang mahal niya yung babae, naiyak ako. Pero, parang mahal ko na siya. Wala akong magagawa kundi makinig na parang statue. Kunwari walang nararamdaman, walang reaksyon. Sana nga statue nalang ako. San manhid nalang ako.

Pero, a week before our graduation, nakipagkita ako sa kanya.. Handa na akong sabihin sa kanya ang lahat. Gusto ko nadin matapos ang lahat. Di ko na siya maintidihan. Bakit kailangan ako. Bakit niya sakin pinaramdam to. Gagraduate na kami kaya bago pa man maging komplikado ang mga bagay-bagay, tatapusin ko nalang.

"Justin, may sasabihin ako sayo." Alam na yata niya ang sasabihin ko o di kaya may hint na siya kahit papano. Lumapit siya sakin, hinawakan ang kamay ko at sinabing, "Kung ano man yang sasabihin mo, please, wag mo akong iiwan." Binitawan ko ang mga kamay niya. Tiningnan ko siya sa mga mata niya. "Hindi. Hindi na pwedeng ituloy ko pa ang ganitong relasyon. Kung ano man ang meron tayo. Naging masaya ako sa mga araw na nakasama kita at nasabi ko ngang, 'parang tayo', pero sa araw-araw na makikita kita at makakasama, nasasaktan na ako. Di ko na kayang makasama ka pa ng ganito lang tayo. Aaminin ko. Minsan ko na ding pinag-dasal sa Diyos na sana balang araw maging 'tayo', pero nawawalan na ako ng pag-asa. After graduation, kalimutan mo na ako. Burahin mo na ako sa friendlist mo. Burahin mo na ang number ko. Alisin mo na ako sa buhay mo." Umiiyak siyang yumakap sakin ng mahigpit. Tinulak ko siya palayo sa akin. Hindi pwedeng ganito. "Bakit mo ba kasi ginawa sakin to? Bakit ako? Bakit mo ako nilapitan nun sa library? Sana hindi nalang nangyari to. Para hindi ko alam na kapag nagmahal pala, masasaktan ka lang. Tigilan na natin toh. Oo, mahal kita. Mahal na mahal kita. Pero hindi pwedeng ako lang ang nagmamahal. Paasa ka naman e! Bakit ka ba nagiging sweet sakin? Para san ba yon?" 

Hinawakan niya ang mga kamay ko, this time, dalawang kamay na, with tears in his eyes, "Nung una gusto ko makalimot. Sa library, I was trying to get myself together and looking at you, I felt better Eventually, minahal din kita...kaso..." Kaso. Di ba? Ang saket! Okay na sana e. Mahal na niya ako, kaso..."Kaso ano? Mas mahal mo siya? Hindi ko nadin mapigilang umiyak. Nasasaktan na ako. "Saira, wag namang ganito oh. Wag mo naman akong lalayuan. Wag Saira. I can't let you go. Please" Matigas ako. At matagal ko nang prinaktis ang mga sasabihin ko. Di ako pwede magkamali. Di ako pwede maging marupok. Wala akong magagawa kundi gawin toh. Para kung masasaktan man ako, isang boom nalang hindi yung araw-araw, inuuti-uti niyang pira-pirasuhin ang puso ko. "Justin, di ka pwede magmahal ng dalawang tao. You don't love me, you're just lonely. Forget about me. Di kita papalayain dahil kahit kailan naman, hindi ka naging akin." 


Written by: Rio Krizelle Rana
Date: July 4, 2013 10:57 PM

Note: Not a real story.

Misterio part 1

Maraming tanong ang madalas nating sambitin sa tuwong tayo'y umiibig. Halos lahat ng babae ay naghahangad na ibigin sila ng minamahal nila. Pero sa ordinaryong mundo, Maraming misteriyo ang gumugulo sa puso't isipan ng bawat isa. At isa na nga roon si Zelle. Isa siyang ordinariyong College Student na umiidolo sa sikat na artistang si Lester.

Isang araw, napakasaya ni Zelle noong nalaman niyang bibisita ang idolo niyang si Lester sa kanilang eskwelahan. Nagtatalon siya sa tuwa dahil sa unang pagkakataon ay makikita na niya ang idolo niya.. Pagkauwi niya ay ikinuwento niya agad ang balita sa mama niya. "Mama!! Makikita ko na si Lester sa Personal! Pupunta siya sa school namin!", sabi ni zelle. "Weh? Pupunta rin ako! Joke! haha! Hala'y pumasok ka na sa kwarto mo at magbihis na!", pabiro namang sagot ng mama niya.

Pagpasok niya sa kwarto, nagbihis agad siya , kumain ng hapunan at inihanda ang kung ano mang maari niyang ibigay kay Lester. Gumawa siya ng isang sulat. Isinulat niya ito sa papel na ibinigay sa kanya ng matanda noong kaarawan niya. Hindi alam ni Zelle na ang sulat na iyon ay magbabago ng buhay niya. Dahil ang sulat na iyon, sabi ng matandang nagbigay sa kanya, ay nagtutupad ng anumang kahilingan na isulat mo sa papel na iyon. Habang nagsusulat si Zelle, hindi niya namalayang nakatulog na pala siya.

Makalipas ang ilang oras, nagising na ang prinsesa. Naghanda na siya ng kanyang sarili at tumungo na sa eskwelahan. Nang nasa eskwelahan na siya, nakita niya ang idolo niyang si Lester sa tapat ng room kung saan siya pupunta. Lumapit siya kay Lester at sinabi, "Lester?". Habang natulala. Napangiti nalang sa kanya si Lester at biglaang siyang niyakap. Hindi maintindihan ni Zelle ang nangyayari. Tuwang-tuwa siya dahil alam niya ang lalaking iyon ay si Lester. Matapos yakapin siyang yakapin ni Lester, walang masabi si Zelle at natulala nalang.
"Hoy Bhezt! Ano?" sabi ni Lester
"Umm..Huh? Bhezt?"Habang litong-lito sinabi ni Zelle."Kailan pa? Hello? Lester Concepcion? Kilala mo ba ako?"
Si Lester naman na tila nasaktan sa sinabi ni Zelle ay umalis. Tumakbo ito papalayo dahil hindi man lang naalala ni Zelle ang Birthday niya.

Pumasok na si Zelle sa room nila, tulala at hindi maintindihan ang nagyayari sa kanya. Nilapitan niyas si Joyce, Ang alam niyang bhezt niya.
"Hui! Musta ka ba?'
"AbaH? Kinausap mo ata ako Zelle? Di ba Galit ka sa akin?"
"Ano? Hindi! Miss na miss na kita"
"Hahaha! Zelle naman. Kahapon lang ay sobra ang galit ko sa akin nagyon naman sobarng bait mo. Miss ko rin ikaw! ahhuhu!"
"Bakit naman ako naglit sayo?"
"Kasi Zelle, sabi mo nilalandi ko ang bhezt mong si Lester."
"huh? Si Lester? Hello? Noong nasa labas nga siya hindi niyo man lang siya nilapitan para makapgpa-authograph. Di ba artista siya?"
Sabay tinapik ni joyce si Zelle sabay sabing, "Si Lester artista? Kailan pa? haha."
At tuluyan na ngang tinawanan ng lahat si Zelle dahil sa sinabi niya.

Dumating na rin si Lester. Mugto ang mga mata niya at halatang-halata na umiyak siya. Tahimik lang siya at umupo sa dulong upuan at hindi pinansin ang sino man. Makalipas ang ilang minuto, dumating na rin ang teacher nila na may dala pang napakalaking regalo.
"Hey Guys!!!" sigaw ng guro nila. Tahimik lang ang lahat.
"Hoy! ano ba kayo? Lester! Tama na yang drama mo" Samnit ni ralph sa buong klase. Napangiti lamang si Lester at biglang sumugaw ang lahat.
"Happy Birthday President!"
Natuwa si Lester sa narinig. Binigay na ng Guro ang regalo at sinabing.
"Oh yan na! Kinutsaba pa ako ng BESTFRIEND mo!, sabi ng guro.
"Talaga sir?" sagot naman ni Lester."
Sinakyan na lamang ni Zelle ang nagyayari at sinabing, "Ah oo Bhest!...Happy Bithday!"
Tumakbo si Lester papunta kay Zelle. At sa sobrang tuwa nito ay niyakap niya Zelle. Habang ang mga kaklase nila ay humiyaw at tila kinikilig sa kanilang nakikita.

Pagkauwi ay inihatid na ni Lester si Zelle. Bago umalis si Lester sa bahay nina Zelle ay sinabi muna niyang, "Bhesst! Salamat talaga. Ang saya ng Birthday ko. Mahal na mahal kita bhezt. Sana pwede kitang mahalin na higit pa sa kung tayo ngayon." Walang nasabi si Zelle kundi, "Ahh, sige! Uwi ka na po. Gabi na po ehh. Pati hinihintay na ko ni mama. Happy Birthday Ulit."

Isang ngiti ang hindi nawala sa labi ni Zelle. Sabi niya, " Kung panaginip man ito sana hindi na ako magising!"

Habang pauwi naman si Lester ay may nakasalubong siyang matanda. Binigyan nito si Lester ng isang papel at sinabing, " Ang papel na ito ay hindi basta ordinaryong papel lamang dahil lahat ng naisin mo sa buhay ay isulat mo lamang sa papel na iyan at ibibigay nito ang lahat ng iyon. Binigyan na lamang ni Lester ang matanda ng pera at umalis na.

Kinabukasan, sinundo ni Lester si Zelle sa bahay nila. Habang naglalakad sila nabanggit ni Lester ang kaarawan ni Zelle., "bhezt, isang linggo nalang birthday mo na. Maghahanda ka ba?"
Hindi no! wala kaming pera." sagot naman ni Zelle. Masayang naguusap sina Zelle, sinalubong sila ng isang grupo ng mga lalaki at sinabing. "Wow! Balita kayo na raw ahh? Ang saya naman! Pinagpalit na ako ni Zelle". Nainis si Zelle at lumapit sa bukayong lalaki, "Hoy! Ikaw nga! Wag na wag ka nang makakadaan dito. At anong karapatan mong sabihin saking EX kita? Hello! May taste pa naman ako!". Walang nasabi ang mga lalaki at pinadaan na sina Zelle.
"Bhezt ikaw ba yan?" Sambit ni Lester.
"Oo naman.!"
"Bhezt! Lalo ka tuloy nakakinlove!"
"tumugil ka nga diyan! tara na at malelate na tayo."

Pagdating nina Zelle sa room nila, walang tao. Lahat ng kaklase nila ay wala. Naghanap sila at nagtanong kung nasaan sila. Ngunit hindi talaga nila makita. Naghintay na lamang sila sa room. Habang naroon sila nagusap na lamang sila. Biglang nabanggit ni Lester ang panliligaw niya kay Zelle, "Bhezt, pwede ba akong manligaw? Na-develop na kasi ako sayo! Toto iyon Bhezt. Simula bata magBhezt na tayo. Hindi imposibleng mahalin kita!"
Sumagot naman si Zelle habang tawa ng tawa, "Huh? Nabibigla naman ako sa mga biro mo! hahah!"
"Hindi ako nagbibiro! Seryoso ako! Mukha ba akong nagbibiro?"
"Hindi naman kaso nabibigla talaga ako!"
"Sige, Hihintayin ko ang panahon kapag handa ka na! Mahal na mahal talaga kita!

Bigla na lamang dumating ang mga classmate nila at sabay-sabay naghiyawan. Narinig pala nila ang usapan ng dalawa.
"Narinig ninyo? Naku naman!, sigaw ni Zelle.

Misterio part 2

Nagpatuloy ang panliligaw ni Lester kay Zelle. Makalipas ang isang linggo, kaarawan na ni Zelle. Inimbitahan niya ang lahat ng classmate niya sa kanilang bahay upang magsalo-salo. Masayang masaya si Zelle dahil sa mga nangyayari sa kanya. Mayaman na sila at nanliligaw na sa kanya ang idolo niya. Tila natupad lahat ng kahilingan ni Zelle. Dumating si Lester at may dalang regalo. Maysulat ito sa loob. binasa ito ni Zelle.

"Dear Bhezt,
Happy Birthday! More Birthdays to come! Wish ko sa birthday mo, sana maging artista ako! haha! Sana matupad mo lahat ng pangarap mo, kasama ako. At sana pagbigyan mo ako. Mahal na mahal kita bhezt. Sana maniwala ka!<3<3<3

Lester

Napaiyak si Zelle dahil naalala niya ang papel na iyon. Ganoon rin ang papel na ibinigay ng matanda sa kanya. Natakot siya na baka tuparin ng papel na iyon ang hiling ni Lester. Dahil naalala niyang ganoon rin ang papel na ibinigay niya kay Lester at lahat ng isinulat niyang kahilingan roon ay natupad.

Tumakbo si Zelle papunta kay Lester. Hinigit niya ito papunta sa kanilang garden at doon sila'y nagsolo. Sabi ni Zelle,"Bhezt, Ipangako mo sa akin hindi ka matutulog mamayang gabi!"
'Bakit naman?"
"Basta! Dito ka lang sa tabi ko ok? Mahal na mahal kita!"
"Talaga? Ibig sabihin mo tayo na?"
"Oo, mahal na mahal kita!Naniniwala ako sayo!Simula ng makita kita, lahat na ng pangarap ko ay natupad!"
"Bhezt Salamat! Tinupad mo kaagad ang kahilingan ko sa sulat ko sayo"
"Huh? Tinupad ko?"

Hindi namalayan ni Zelle na siya mismo ang nagtupad ng kahilingan ni Lester sa papel na iyon. Niyakap niya ng mahigpit si Lester at iyak siya ng iyak. Natatakot siyang baka bukas ay magising na siya sa panaginip na iyon. Sa labas ay nakita niya ang matandang nagbigay sa kanya ng papel na iyon. Pinuntahan niya ang matanda at naghihiling ng isa pang papel. Sabi ng matanda, "Neng, kailanman ay hindi mo maaring baliin ang nakasulat sa papel. Hindi na rin maaring umulit pa."

Walang magawa si Zelle kundi ang umiyak. Sinamahan siya ni Lester hanggang hating-gabi.
Habang Nakatinggin sila sa mga bituin, sinabi na lamang bigla ni Lester, "Zelle, sobrang saya ko ngayon!"
"Ako rin naman. Makasam lang kita masaya na ko"
"Lalo na ako"
tinanong na lamang ni Zelle si Lester, "Lester, Paano kung bukas artista ka na, tapos ako ordinaryong babae lamang, mamahalin mo pa rin ba ako?
"Oo naman, kahit ano ka pa, mahal kita! Ito lang ang tandaan mo, kung sakali mang magyari yon bukas at matapos na ito, hahawakan lamang kita sa iyong pisngi at pangoko sayong babalik tayo sa dati."

Hindi nila namalayang nakatulog na pala sila. Nagising na lamang si Zelle sa kwarto niya. Hinanap niya agad ni Lester, "Mama! si Lester?", "Bilisan mo kakanta na siya sa school mo!"sagot naman ng mama niya.
"Huh? Wala ba siya dito kagabi?"
"Hoy! Gising! haha. Nanaginip na naman si Zelle"

Nagmadali siyang pumasok. Nagpunta kaagad siya sa room nila at hinanap si Lester, "Si Lester?'
"Wala pa, hinahantay na nga namin eh. Asan na yung ibibigay mo sa kanya?, sagot naman ni Joyce. Makalipas ang ilang oras, pumunta na sila sa Gymnasium. Hinantay nila ang pagdating ng sikat na sikat na artistang si Lester Concepcion. Dumating na nga si Lester, pumunta siya sa stage at kumanta na. Tumakbo naman si Zelle papunta sa stage. Lumapit siya kay Lester at sinabing, "Lester! Mahal na mahal kita! Buti naman at natupad yung kahilingan mo."
"Ahh miss, salamat sa suporta.", sagot naman ni Lester. Napaiyak na lamang si Zelle at umalis na lamang sa stage dahil inakala niyang totoo ang napanaginipan niya. Habang bumababa siya, bumagsak na lamang siya at nahimatay. binuhat siya ni Lester at dinala sa clinic ng School nila. walang tigil na tinitigan ni Lester si Zelle dahil pakiramdam siya ay kilala niya ito. Habang natutulog si Zelle, Kinapitan ni Lester ang pisngi ni Zelle. napaluha na lamang siya. Nagising si Zelle at bigla siyang niyakap ni Lester at sinabing, "Zelle, I'm Sorry! Humantong pa sa ganito ang lahat. Mahal na mahal kita! Sorry dahil hindi kita naalala agad!"
"Ayos lang iyon, ang mahalaga naalala mo ako. Mahalaga napatunayan ko na totoo pala ang nangyari sa akin noong nakasama kita sa panaginip. Mahirap mang isipin pero paniniwalaan ko! Mahal na mahal na mahal kita!

Siguro nga isang MISTERIO ang nangyari sa kanila. Hindi rin nila maipaliwanag sa sarili nila ang nangyari. Pero naniniwala sila sa nararamdaman nila at minahal ang isa't isa ng walang wagas!

Gos Bless!

Mahal kita! paalam!

---1^st year!!!---

Pagod na pagod ako noong araw na iyon. Hindi ako makahinga ng maayos. Para bang may humahabol sa akin, pero noong tumalikod ako, wala namang tao. Takbo parin ako…hanggang may sumigaw ng pangalan ko. Hinanap ko siya, nakita ko ang matangkad na lalaki, maputi at payat. Nagliliwanag sya! Kinausap ako ng tila anghel na iyon at sinabing, “Hihintayin kita! Hanggang nawala na ang liwanag at nawala na rin ang lalaki. Pero may natawag parin sa akin, isang babae, lumapit ako sa kanya tapos wala siyang ibang sinasabi sa akin kundi..”wala na siya”. Umalis ako sa scene na yon at tumakbo muli habang umiiyak. May tumawag ulit sa akin at sinabing, “Rizelle! Gising na at male-late ka na sa klase mo!!!hay…si mama lang pala at panaginip lang pala ang lahat. Pero paggising ko may luha sa aking mga mata at tila parang totoo ang mga napanaginipan ko.

(June 28, 2004)-First day ko sa high school ngayon, kaya sobrang excited ako. Kasabay ko pumasok ang pinsan ko kasi 2^nd year na siya kaya alam na nya papunta sa school namin. Then, moments ago, nakita ko yung classmate ko nung elementary, si Jerie. Dahil freshmen palang kami, kabado pa kaming pumasok sa building ng school namin, para bang mangangain. Tapos nakakatakot pa yung mga seniors. Huhuhu….

Habang naghihintay ako sa may gate, bigla nalang ako nasilaw. May dumaan pala na maputing lalaki, matangkad at medyo payat. Parang siya yung guy sa panaginip ko. Nung time na yon, iba na ang feeling ko. Para bang na-love-at-first-sight na ako sa kanya. Lumipas ang mga oras, time na para maghiwalay kami ni Jerie kasi hindi kami pareho ng section. Nung pinapunta na ako sa permanent section ko, nakita ko yung guy dun sa room na papasukan ko. So it means classmate ko siya! May chance kaming maging close. Gusto ko sana siyang maging seatmate kaso matangkad siya, kaya malamang sa likod siya. Pero sabi nga nila, ALL THINGS ARE POSSIBLE!!! Kaya nung tinawag yung name niyang napakaganda(Michael Funtanilla), kasunod naman tinawag yung akin. Magkasunod pala kami sa apelyido.

Dahil sa pagiging magkatabi namin sa upuuan, kami ang naging magkapareha sa aming project sa Science. Siguro ito na ang simula ng pagiging magkaibigan namin. Dahil gusto naming makakuha ng mataas na grade, nagtulungan talaga kaming dalawa. Halos araw-araw na kaming magkasama. Kahit hindi siya palakibo, patuloy ko parin siyang inuusap at yun na ang naging daan ng pagiging malapit naming sa isa’t-isa. Ang martyr ko ba? Sabi nga nila. Pero ano bang magagawa ko? Gusto ko siya maging kaibigan pero walang ibang paraan kungdi ang kausapin ko siya. Nagdaan pa ang mga araw, hayyy. salamat. nausap na siya kahit papano. At lumipas ang mga araw, mga araw pa at marami pang araw. 

Party! Kahit kasi freshmen palang kami, kasama kami sa Prom Night. Ang saya diba? Nagkakagulat na isinayaw ako ni Michael. Ang tugtog pa non ay Because of You ni Kyla. Super saya ko! Kasi siya ang last dance ko. Then...wala na..after ng gabing iyon. Parang hindi na kami magkaibigan. :(

---2^nd year!!!malungkot…---

Hay, pasukan na naman namin! Ang bilis ano? Wala naman kasi masiyado nangyari nung first year kami.  Isang taon na rin pala ang lumipas nang unang beses kong makita si Michael. Naaalala pa kaya niya ako? Well, noong araw na ring yon, nalaman ko ang sagot sa tanong ko. Dahil nagkasalubong kami sa may hallway, pero hindi niya ako pinansin. Inisip ko nalang na baka nahihiya lang siya. Lumipas pa ang ilang buwan, hindi parin niya ako pinapansin. Isang araw, nakita ko siyang walang kibo at mukhang may problema. Siguro nga ito na ang pagkakataon ko na makausap siya ulit. Nilapitan ko siya at tinanong, “Michael, ayos ka lang? May problema ka ba? Handa akong makinig sa anumang sasabihin mo. Galit ka ba?” Sagot naman ni Michael, “Ayos lang naman ako, at hindi ako galit sayo. Pero, totoo bang handa kang makinig sa akin kahit binalewala ko ang pagiging mabait mo sa akin?” Naging masaya na ako dahil kinausap na ulit niya ako. Nagpatuloy ang paguusap namin. Marami naring nangyari. Dahil lagi kaming magkagroup sa projects, madalas na kami mag-usap. Pero, masaklap pa, Kung kailan naging ganito kaming dalawa, tsaka pa siya aalis. Kailangan raw niyang lumipat ng school dahil sa naging problema ng pamilya nila.Ang lungkot di ba? Bakit kailangan pa maging magkaibigan kami kung aalis din naman siya? Wala akong nagawa kasi sa ibang bansa lang naman siya pupunta. Okay lang sana kung dito lang sa Pilipinas. Hayy Michael. 

---after 2 years,,College na!---]

College na ako! Masiyado ba mabilis? haha. Halos dalawang taon ko na rin palang hindi nakikita si Michael. Noong first day namin sa klase, hindi ko akalain na muli kaming magkikita. Nung magkita kami, siya ang unang bumati sa akin. Sinabi niya sa akin, “ Rizelle? Ikaw na ba yan? Tangkad mo na ahh!” Prangka naman akong sumagot, “Hehehe, tagal na din natin hindi nagkita! Gwapo mo ahh!” Noong mga oras na iyon, hindi ako makapaniwala sa mga nagyayari. Akala ko kasi wala lang ako sa kanya.

Simula noong munting paguusap na iyon, naging parang matalik na magkaibigan na kami. Lagi na kaming magkasama. Inihahatid na rin niya ako sa pag-uwi ko dahil may kinuwento ako sa kanya na isang lalaki na sinusundan ako pauwi.

Isang gabi, papunta na kami ni Michael sa bahay namin. Nakita ko muli yung lalaki sumusunod sa akin at mukhang lasing siya. Umusap bigla yung lalaki at sinabing, “Hoy Rizelle! Iwan mo na yang syota mong pangit! Akin ka na lang!” Nagalit si Michael at lumapit sa lalaki.”Bastos mo ah! Ano ba gusto mo?”,sabi ni Michael. Sumagot naman ang lasing na lalaki, “Yang kasama mo!”. Bigla na lamang sinuntok ni Michael ang lalaki. At siguro sa sobarang kalasingan, bumagsak agad yung lalaki. Pero bago kami umalis, sinabi niyang, “Magbabayad ka Boy! Lagot ka sa amin!. Natakot akong bigla dahil sa sinabi ng lalaki. Natatakot ako para kay Michael.

Oct. 08, Birthday ni Michael ngayon. Pupunta rin kami ngayon sa isang park upang mag-picnic kasama ang iba pa naming kaibigan. May dala kaming mga pagkain para doon i-celebrate ang birthday ni Michael. Masaya kaming nagkakainan nang bigla na lamang lumapit sa amin ang anim na lalaki. Nakita ko doon yung sinuntok ni Michael noon. Marahil ito na yung sinasabi niyang pagbabayad. Nanghamon siya ng away. Hindi pa man lang sumasagot si Michael sa tanong niya, sinuntok agad niya si Michael.At doon na nagsimula ang away. Sa isang sulok, mayroon akong nakita na isang lalaki na may hawak na baril. Parang nakatutuk kay Michael. Sinigawan ko siya para malaman niya. Pero nagtaka ako dahil bigla na lamang siyang tumakbo papunta sa akin. Sa akin pala nakatutok ang baril. Niyakap ako ni Michael ng mahigpit. Hindi ko alam ang nararamdamn ko noong sinabi niyang, “Mahal na mahal na mahl kita!” Masaya ako na natatakot. Pero tila tumigil ang mundo noong malaman kong may tama na pala siya ng baril. Madali akong tumawag ng ambulansiya. Wala akong ginawa nung panahon na iyon kundi ang magdasal at kapitan ang mga kamay niya.

Pagdating sa ospital, lumapit sa akin ang ate niya at tinanong ako kung ano ang nangyari. Hindi na ko makapagsalita dahil hindi ko akalain na nangyayari ang lahat ng ito. Iyak nalang ako ng iyak at dasal ng dasal. Pumunta ako sa chapel ng ospital. Habang nagdarasal ako, may kumapit nalang bigla ng balikat ko at laking tuwa ko dahil si Michael pala iyon. Niyakap ko siya ng mahigpit at sinabing “salamat at ligtas ka”. Ang tanging sinabi niya sa akin noon,”handa akong maghintay sa’yo, kahit kalian at kahit saan.” Sabi ko naman—“You don’t need to wait. I love you! Mahal na mahal kita!” Nginitian lang niya ko at bigla nalang umalis. Bigla akong nasilaw sa isang liwanag at pagmulat ko wala sa si Michael. Hinanap ko siya sa ate niya at ang sinabi ng ate niya,” wala na si Michael”. You mean yung kausap ko kanina ay kaluluwa nalang niya?.iyak ako ng iyak at kinikilabutan sa mga nagyayari sa akin na parang panaginip lang.

Noong burol niya, binigay sa akin ng ate niya ang isang box. Nakalagay doon ang mga pictures naming dalawa at mga sulat na para sa akin. May sulat don ng pag-papaalam at sinabi ring niya sa sulat na handa siyang maghintay, kahit kailan, kahit saan, tulad ng huling sinabi niya sa akin. umiiyak ako habang binabasa ko yung ibang sulat. Inalala ko bigla ang panaginip ko noong first day ko sa highschool. Napansin ko na ang mga nangyari sa panaginip ko ay katulad sa nagyayari sa akin ngayon. Si Michael ang tila anghel na nagsabi sa akin na handa siyang maghintay. Ang ate naman niya ang nagsabi nang “wala na siya.” Naguguluhan ako. Marahil plano na ni Lord ang lahat ng ito. Ibig sabihin nakatakda na kaming maging magkaibigan. At kahit hindi ko man hiniling noon na maging kaibigan ko siya, mangyayari talaga ang lahat. Naisip ko rin na bago pa man magsimula ang buhay ko sa highschool, parte na talaga siya ng buhay ko. Para sa akin, si Michael pa rin ang DESTINED sa akin. Dahil ngayong alam ko na na nakatakda na talaga ang lahat. Hindi na ako makakakita pa ng ibang lalaking katulad ni Michael. At kailanman, hindi siya mawawala sa buhay at puso ko. Niligtas niya ang buhay ko kaya nagpapasalamat talaga ako sa kanya. Nagpapasalamat din ako sa Panginoon dahil si pinagkita niya kami ni Michael. “Michael, kailanman hindi kita malilimutan! Mahal kita! Paalam!”

“Love is patient, love is kind. it does not envy, it does not boast, it is not proud. it is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. it always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. Love never fails....and now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.” (NIV) ---I Cor. 13:8a and 13---

by: zelle